De Veer

Wandelend, kletsend en genietend van het mooie weer zijn Hermi en ik onderweg tot we bij de splitsing komen, waar onze wegen zich weer scheiden. Op dat moment kijkt ze me aan en zegt: ‘Ik heb nog een serieuze vraag. Ik heb deze maand de Veer gekregen en nu is het aan mij deze weer door te geven. Wil jij deze van mij aannemen?’ Ik kijk haar verbaasd en lichtelijk gevleid aan, en zeg dat ik dat graag wil doen. En zo komt het dat ik na 31 jaar gewoond te hebben in Heeg de Veer van de Sylboade mag schrijven.

Zoals de meesten van mij weten, en anderen wellicht ook aan mijn accent en germanismen kunnen horen, kom ik uit Duitsland. Geboren op 14.10.1962 in Wuppertal en opgegroeid in Remscheid-Lennep, een stad net buiten het Ruhrgebied in het Bergische Land. Samen met mijn broer en mijn ouders waren wij een hecht gezin en groeide ik op met lieve ouders, die tijd voor ons hadden en waar ik heel gelukkig was. Na de katholieke basisschool ging ik naar het gymnasium en daarna heb ik een interne opleiding gedaan bij BAYER AG in Wuppertal tot biochemisch laborante. Na de afgeronde opleiding kon ik daar een baan krijgen op de afdeling Moleculaire Microbiologie. Een heel interessant, en destijds vrij nieuw, vakgebied.

Geregeld maakte onze afdeling uitstapjes naar onder andere Winterberg om te skiën, wijnproeverijen aan de Moezel en… voor een bedrijfsuitje naar Nederland huurden wij in Harlingen een zeilklipper, de ‘Gouden Bodem’, met als eigenaar en schipper Harry Paques. Een prachtig weekeinde was dat. Zeilen naar Terschelling en onder de Brandaris wandelen en verliefd worden op de schipper. Ik was toen bijna 23 en zag het leven als een avontuur en daar hoorde dit ook bij.

Twee weken na dit weekeinde bezocht ik Harry in Heeg op zijn woonark. Ik had hem in de tussentijd een brief geschreven en hij was net bezig deze te beantwoorden, toen ik lijfelijk voor zijn ark stond. Het was erg gezellig, waardoor ik meteen maar een week bij hem ben gebleven. Daarna kwam een tijd van op en neer reizen. In de zomer ging ik met mijn auto naar Heeg of naar Harlingen en in de winter kwam Harry naar Wuppertal, waar ik ondertussen een kleine woning huurde. Na twee jaar op en neer reizen en de erkentenis dat we samen wilden blijven, bedachten we dat ik maar een baan moest zoeken in Nederland. Harry dacht nog dat het wel heel moeilijk zou worden met zo’n specifiek beroep, maar verbazingwekkend snel had ik binnen twee maanden drie mogelijkheden om te werken. Ik koos voor Amsterdam en na een kort tijdsbestek werkte ik plots bij het CLB (Centraal Laboratorium van de Bloedtransfusiedienst van het Nederlandse Rode Kruis) onder leiding van Prof. Dr. Hans Pannekoek. Een prachtige tijd was dat. Werken in een laboratorium met nog meer buitenlandse collega’s en leuke collega’s uit Nederland. Ik voelde me er helemaal thuis. Door de week woonde ik in de Govert-Flinckstraat in Amsterdam en in het weekeinde voer ik met Harry mee of waren we op de woonark in Heeg.

Na twee jaar in Nederland gewoond te hebben, kennis gemaakt te hebben met de Nederlandse cultuur, de mensen hier en nog steeds verliefd op Harry te zijn, durfde ik de beslissing te nemen om te blijven. Kort daarna zijn we in maart 1989 getrouwd. Een paar maanden later werd onze eerste dochter ‘Anna’ geboren. Ik ben toen gestopt met het werk in Amsterdam en heb me in het bedrijf van Harry ingewerkt. Wij hadden ondertussen een tweede schip gekocht, de mps ’Steile Bank’.  Kort voor de geboorte van onze tweede dochter Vera in 1992 verhuisden wij naar de Molefinne, waar we met plezier 10 jaar hebben gewoond. Omdat Anna ondertussen naar school moest, stopten wij zelf met varen. We huurden zetschippers en personeel in, die aan boord werkten. Kort daarna kochten we met behulp van aandeelhouders nog twee schepen erbij en kregen we onze derde dochter Liza in 1995.

We hadden contact gelegd met het bedrijf Cycletours in Amsterdam, die ook aandeelhouder werd, en samen met hen hebben wij het product ‘Fietsen en Varen’ geïntroduceerd. Een mooie formule waarbij de gasten aan boord slapen, s’ochtends na het ontbijt met de fiets en een gids op pad gaan en s’avonds weer op een andere plaats aan boord komen, om daar verwelkomd te worden met een heerlijk diner.   Het was een drukke tijd. Genoeg en goed personeel zoeken, de organisatie op kantoor, onderhoud aan de schepen, nieuwe schepen aankopen en verkopen en ook nog in 2001 een huis aan de Eker 7 bouwen. Dat ging soms best met wat stress gepaard.

We besloten om twee schepen weer te verkopen en met de organisatie van 4 motorpassagiersschepen onder de naam WRM BV hebben we sinds 2004 een stabiel en goed werkbaar bedrijf. Geregeld volg ik opleidingen en cursussen om meer kennis te vergaren voor het bedrijf, die ik op meerdere fronten nuttig en succesvol kan inzetten.

Naast werken in het bedrijf zijn we in de tijd dat onze kinderen op de katholieke basisschool in Heeg zaten zeer betrokken geweest met de werkzaamheden op school. Ondertussen zijn de kinderen volwassen en wonen niet meer thuis. Anna is afgestudeerd in de studie ‘Technologie Management’ in Groningen, werkt bij Avebe als projectleider en woont samen met haar jeugdvriend Jacko in Groningen. Inmiddels hebben zij een schattig jongetje Tobi gekregen, onze eerste kleinzoon. Vera heeft geneeskunde gestudeerd en begint in september met haar huisartsenopleiding. Een wens die ze al had sinds zij als kind bij de huisartsen Schadenberg en Verdenius kwam. Zij woont samen in Zwolle met haar vriend. Liza studeert ook in Groningen en is bezig met haar Bachelor ‘Psychologie’. Zij heeft ook een vriend. Alle drie doen het goed op school of op werk, maar daarnaast ben ik ook erg blij dat ze hun eigen sociale leven hebben waar ze gelukkig mee zijn. Daarnaast is het natuurlijk erg fijn dat ze gedurende de weekenden nog steeds graag terug naar Heeg komen. Of ‘thuisthuis’ zoals zij het noemen.

Naast de drukte van ons bedrijf en de kinderen heb ik altijd contact gehouden met mijn Duitse vriendinnen en regelmatig ‘treffen we elkaar’ of gaan een weekeinde weg. Ook mijn vriendinnen in Heeg zie ik regelmatig. Gezellig bijkletsen met een kopje koffie, of juist een lekker etentje met een wijntje erbij, maar ook een korte avondwandeling maken we geregeld. Daarnaast vind ik het ook fijn om met hen te sporten. Voor huis zwemmen, tennissen of zweten bij Raw Fit (een soort sportschool). Met hardlopen ben ik helaas enkele jaren geleden gestopt, maar op de maandagavonden kom ik nog graag bij de Fit en Frij rinners en doe dan mee aan de ‘Drabbelgroep’. En in de winter skiën met het hele gezin, daar geniet ik van!

Ik ben blij met ons huis, de tuin en onze buren en denk nog jaren in Heeg te blijven wonen.

Ik geef de Veer graag door aan Tineke Zuurveen, een bekend gezicht in Heeg. Ik heb haar als één van de eerste personen leren kennen toen ik hier kwam wonen. Ze is altijd positief ingesteld en erg betrokken bij het dorp, een mooi persoon voor het schrijven van de Veer.

Cordula Paques

 

Typisch een man!! Die buurman Chris van GB4! Haha. Op het allerlaatste moment, vlak voor het inlevermoment van zijn veer, zet hij mij voor het blok.  Hij kleedt het mooi in, dat wel. “Hermi”, zegt hij…”Elke keer schrijven er ‘import’ mensen een stukje voor de veer, en nou ja.. jij als rasechte Hegemer ….ennuh anders klopt mijn veer ook niet meer, en ik moet het nu inleveren!”. Nou, ja…op ons buurtje ‘Gouden Boaijum West’ helpen we elkaar. De veer is aangenomen.

Ik ben 50 jaar geleden geboren op de Tsjerkebuorren 7, achter de voormalige hervormde kerk, in het geboortehuis van mijn heit Arjen van der Pol. En waar mijn mem Riekje nog steeds woont. Het zesde kind in rij, de jongste van het stel. Helaas heb ik van mijn drie broers Dolf, Johan en Lieuwe al vroeg afscheid moeten nemen.

Ik ben groot geworden op een plek waar altijd activiteit was. Aan huis een brandstofhandel, sleepdienst, mesthandel en bootverhuur. Zomers kwamen de campinggasten voor gasflessen en petroleum.  Aan de wal en aan de overkant aan het land van Fokke van Ommen lagen de BM 16m2’en en roeiboten. In het weekend en in de vakantieperiodes was het een komen en gaan van gasten die een boot hadden gehuurd. De telefoon rinkelde aan één stuk door van boeren die van hun mest af moesten tot aan toeristen die een boot wilden huren. Er werd hard gewerkt en veel gelachen om de ‘pollenhumor’. Schuren, lakken, bootjes schoonmaken, bevestigingen typen, etc. Vanaf een jaar of twaalf hielp je gewoon mee! En was Arjen even klaar met je? Dan kon je ‘dakgoaten himmelje’. Winters werd er in de garage weer een nieuwe bm16m2 gebouwd die het volgende zomerseizoen aan de vloot werd toegevoegd. En ondertussen werden de schaatsen ondergebonden en kwam je niet eerder het ijs af tot het donker was. Een grote wens van mij is om op dat plekje oud te worden.

De lagere school was vlakbij huis. Piet Spliet zwaaide daar de scepter samen met juf Kortooms. En óf hij zwaaide met die scepter! Iedereen had diep respect voor die man. En oei…juf Kortooms. Ik herinner mij nog dat een klasgenootje de hoek werd ingestuurd omdat ik haar een mop vertelde en zij dacht dat het het klasgenootje was die het vertelde. Hoe onschuldig, ik vroeg haar alleen of zij diegene kende met een witte jas en zwarte bril die vond dat zij een mooi kontje had (WC), haha.

Na de lagere school naar Sneek. Hier volgde ik de Mavo en de Havo en daarna…tja moest toch wat…naar de MTS vakschool Schoonhoven om goudsmid te worden. Een pracht opleiding maar ik kwam er al snel achter dat ik uiteindelijk ergens achter een gordijntje kettinkjes moest repareren of serie werk moest maken in een goudsmid atelier. Om mij heen waren de meest creatieve figuren bezig die de mooiste kunstwerken maakten. Dat gebeurde dan weer niet bij mij, zodoende…ik stopte in mijn derde jaar.

In 1988 weer terug naar Heeg! Zomers werkte ik in ’s Lands Welvaeren (ja, o.a. met Sybout) en daar kon ik weer aan de slag. Vanuit daar was ik snel over naar Jan, die net zijn zeilmakerij op de Syl was gestart. Jorn onze oudste zoon is daar geboren en twee jaar later onze dochter Silke. Beide studeren nu in Groningen. Ook onze kinderen zijn inmiddels goed besmet met het zeil- en watersportvirus. Jan en ik doen dan ook niets liever dan met onze boot ‘Ruby Tuesday’ scharrelen over het wad. Komende zomer hopen we, met de boot op de Oostzee, Rugen aan te doen. Ondertussen, tijdens het schrijven van deze veer, liggen we dan ook heerlijk op Vlieland, samen met onze honden Skylger en Dúne.

Na ruim 20 jaar samen met Jan de zeilmakerij gerund te hebben besloot ik een andere weg in te slaan. Het toeval wil dat ik via Chris de buurman, die destijds nog voor Flexmen werkte, bij Wajer Yachts terecht ben gekomen. Een pracht bedrijf vol energie! Op de Molefinne waar wij woonden voordat we op de Gouden Boaijum kwamen te wonen heb ik Cordula Paques leren kennen. Veel mee gesport, gevaren, gewandeld, gestudeerd, geborreld, ..,…,… Alsjeblieft Cordula, hier de veer!

Hermi Miedema

De Veer van Chris van Haarlem

25 april 2018

Als nieuwe inwoner van Heeg wil ik mij graag via “de veer van” aan jullie voorstellen. Chris van Haarlem geboren 22 april 1966 te Balk. Opgegroeid in Woudsend als oudste zoon van Meester Ad en juffrouw Anneke die daar nog steeds op de Iewâl wonen. Na de lagere school naar de Van Swinderen MAVO in […]

Lees het volledige artikel →

De Veer van Ruud de Groot

3 april 2018

Ruud, volgens de burgerlijke stand, Rudi Cornelis de Groot. Geboren in 1942 aan een gracht in Amsterdam, helaas niet binnen de “grachtengordel” maar in West en wel in het gedeelte dat destijds Landlust werd genoemd. Ik ben daar ook “getogen”. We woonden op de 3e verdieping op ca. 75 vierkante meter in een buurt van […]

Lees het volledige artikel →

De veer van Ot Reichenfeld

6 maart 2018

Na een aantal glazen wijn, genuttigd tijdens een etentje bij Huib en Tineke de Graaf, werd ik overvallen met de vraag of ik de Veer wilde overnemen van de gastvrouw. Dat kon ik natuurlijk niet weigeren, hieronder mijn verhaal. Mijn naam is Ot Reichenfeld, sinds 1978 wonen Yvette en ik in Heeg. De 1e 25 […]

Lees het volledige artikel →

De Veer van Tineke de Graaf

24 januari 2018

  Dank je Vera. Laat ik me eerst even voorstellen: Tineke de Graaf, geboren Prins. Dochter van Auke en Aaltsje. Mijn wiegje stond in de Hommerts. We woonden tussen twee winkeltjes. De VIVO van Gerlof en Eke en het winkeltje van buurvrouw Jetske (lekkere kleeftoffies). Ik heb twee broers. Willem en Brant resp. 13 en 10 jaar […]

Lees het volledige artikel →

De Veer van Vera Meijer

19 december 2017

Dank Barbara, vooral voor de heerlijke pindakoeken. Mijn naam is Vera Meijer-Hulscher, geboren in Den Haag als 6e in lijn en op mijn 3e verjaardag kreeg ik nog een broertje. Een hecht gezin met 4 jongens en 3 meisjes. We woonden op de 1e etage van een portiekwoning, 4 kleine kamers en een balkonnetje. Mijn […]

Lees het volledige artikel →

De Veer van Barbera Smit

14 november 2017

  Mijn naam is Barbera Smit en ik ben een dochter van ‘folle noat en syn wiif’. Vaak wordt gevraagd: ‘Waar kom je vandaan?’ Geen idee, geboren in Staveren, opgegroeid in Aalsmeer, groot geworden in Oppenhuizen en Sneek en vervolgens nog een paar jaar Zwolle voor ik, pffffftt 38 jaar geleden al weer, in Heeg […]

Lees het volledige artikel →

De Veer van Jacquelien Wierdsma

23 oktober 2017

Beste lezers, Op 15 juli kreeg ik van Anja (Hoora Watersport) een mail dat de veer van de Sylboade aan mij is doorgegeven. In eerste instantie wilde ik bedanken voor de eer omdat ik liever niet in de ‘belangstelling’ sta. In tweede instantie dacht ik dat dit de perfecte gelegenheid is om een aantal mensen […]

Lees het volledige artikel →

De Veer van Anja Bakker-Breuer

31 augustus 2017

Ik zal me even voorstellen; mijn naam is Anja Bakker-Breuer. Per 1 januari 2017 hebben mijn man, Martin, en ik de Hoora-haven overgenomen van Taco en Katelijne. Ik ben 48 jaar geleden in Duitsland geboren en heb na mijn schooltijd een opleiding in de horeca gedaan. Mijn grootouders en ouders waren hoteliers. Zodoende ben ik […]

Lees het volledige artikel →