De Veer

Ik ben Johannes Krol en woon samen met Nynke en onze kinderen Finne en Minte bijna 2 jaar in Heeg. De kinderen zitten in groep 4 & 6 van de St. Josefschool en Nynke werkt als docent Beeldende Vorming in het praktijkonderwijs in Sneek. We voelden ons meteen thuis in Heeg, een open dorp en leuke buren. Een dorp dat bruist. Het Heegermeer en de Poelen doen me denken aan mijn jeugd aan het Bergumermeer waar ik veel heb gevist en met bootjes prutste. We hebben een Valkje en een stalen schouwtje in het water liggen. Zo nu en dan maken we een tochtje over de Poelen en picknicken we op een mooi plekje. Daar worden we helemaal blij van.

Ik ben geboren in Jistrum en ben dan ook een ‘Waldpyk om utens’. Volgens Nynke zit er Fries/Italiaans bloed in mijn familie. Het zou goed kunnen, want pit hoort bij me. Dat is eigenlijk wel mooi, want Heeg heeft ook pit. De mensen zijn bevlogen en zetten zich in voor een duurzaam dorp. Om Heeg een beetje mooier achter te laten voor onze kinderen.

Ik ben inmiddels betrokken bij Duorsum Heech en vind het mooi om te zien hoe Heeg zelf het heft in handen neemt. Zoals de energiegroep die met het oog op de energietransitie een prachtig initiatief op poten zet om Heeg duurzaam te voorzien van warmte & energie. Het zou fantastisch zijn als het Heeg lukt om dit als een van de eersten in Nederland voor elkaar te krijgen. Maar ook de betrokkenheid bij het beschermen van de laatste grote dorpsbomen tegen rooien, geeft aan dat Heeg leeft. Het besef dat we een geheel zijn met onze omgeving en de natuur, dat vind ik mooi.

Ik ben ook imker en vind het belangrijk dat bijenvolken hun eigen gang kunnen gaan. Bijen bestaan tenslotte al iets van 20 miljoen jaar. Ik heb mijn bijenkasten bij biologische boeren staan (o.a. de Gouden Boaiem) en hier op de volkstuin in Heeg. Toch weet iedereen dat het slecht gaat met de bijen. In de laatste 25 jaar is 75% van de insecten verdwenen. Er is dus wel wat aan de hand. De omstandigheden zijn verslechterd. Sinds kort ben ik ook de imker van de bijenstal in het Heempark. Dit vind ik prachtig, want er komen jaarlijks iets van 30 scholen naar het Heempark om in de bijenstal het verhaal over de bijen te horen. We vertellen ze ook dat het de afgelopen jaren steeds moeilijker wordt voor de bijen om voldoende honing te verzamelen. Dat de bijen zouden verhongeren als we ze niet bijvoeren. Dat er te weinig bloeiende planten in de omgeving staan van Heeg staan.

Vanuit het Heempark zetten we ons daarom in voor meer bloeiende planten in en om Heeg. Op deze manier vergroten we het voedselaanbod voor de honingbijen, maar ook voor de wilde bijen en andere insecten. Het mooie is dat deze insecten weer worden gegeten door vogels. Op deze manier snijdt het mes aan twee kanten. We hebben het voormalig Foekematerrein ingezaaid met bloemenzaad en gaan dit binnenkort doen in een deel van het Heempark. Daarnaast gaan we koolzaad inzaaien op het stuk weiland tussen Veenstra transport en het Heempark. We zijn heel blij met de medewerking van iedereen om dit mogelijk te maken. Dit initiatief sluit mooi aan bij de groenvisie ‘Heech yn it Grien’ die kiest voor insectenvriendelijke beplanting en we kunnen zelf ook meehelpen door bijenvriendelijke planten in onze tuinen te zetten. Ik hoop dat we met z’n allen van Heeg een mooi bloemrijk dorp kunnen maken voor de bijen en insecten en om van te genieten.

Qua school ben ik een echte laatbloeier. School was in de eerste plaats een plek om vrienden te ontmoeten en leren interesseerde me niet zo. Na allerlei omwegen bleek ik tot mijn verbazing toch nog te kunnen doorstromen naar het HBO en heb voor een studiekeuze getwijfeld tussen Landschapsarchitectuur, Archeologie of Milieukunde. Milieukunde was in de jaren ’90 hot en is het geworden. Naar ‘van Hall-Larenstein’ in Groningen en daarna heb ik bij Paques in Balk stagegelopen. Dit beviel van beide kanten zo goed dat ik meteen na de diplomering bij Paques ben gaan werken. Daar heb ik de afgelopen 25 jaar van alles gedaan en ben ik de laatste jaren teruggegaan naar de ontwikkelafdeling om samen met collega’s van de buitenlandse vestigingen te werken aan productvernieuwing. Het managen van de verschillende (bedrijfs)culturen en het zoeken van de balans tussen innovatie en resultaat vond ik leuk om te doen. Toch ben ik gestopt bij Paques en ga ik nu iets heel anders doen. Dit besluit heeft te maken met een heftige periode zo’n 6 jaar geleden. Door een middenoorontsteking belandde ik op de Intensive Care van het St. Antonius Ziekenhuis met een hersenvliesontsteking. Het was een spannende tijd, maar gelukkig is het allemaal goed afgelopen.

Deze gebeurtenis was het begin van een zoektocht op mijn vraag, waarom ik vanuit het niets zo ziek kon worden. Ik ben in aanraking gekomen met preventieve gezondheid en heb hierin verschillende opleidingen gevolgd. Het is fascinerend als je steeds beter begrijpt hoe mooi we in elkaar zitten. Het is een wonder hoe alles werkt. Het is een wonder dat alles nog werkt. De kennis uit deze opleidingen heb ik in eerste instantie vooral voor eigen gebruik ingezet. Het idee om ook andere mensen te helpen om hun gezondheid te verbeteren groeide en daarom start ik binnenkort als slaapcoach. Slaapgebrek is een groeiend probleem en de kwaliteit van slapen heeft een grote invloed op onze gezondheid en functioneren. Op dit terrein is nog veel winst te behalen en daar ga ik mee aan de slag.

Alles verandert en Heeg deint mee. Heeg is een dorp om trots op te zijn. Ik geef de veer door aan iemand die een mooi technisch talent heeft en regelmatig gezellig komt buurten. Succes met de veer Hotze.

Mei freonlike groetnis,

Johannes

De Veer, ik lees hem met veel plezier sinds we begin vorig jaar ons huis in Heeg kochten. Als je nog niemand kent in Heeg, dan is het fijn om de persoonlijke verhalen van “zomaar” mensen om je heen te lezen. Het helpt om mij thuis te gaan voelen… en nu viel ‘ie zomaar in mijn handen… dank je wel Willemke! Geboren in Naaldwijk tijdens de ijskoude winter van 1963, negen dagen na dé Elfstedentocht. Ook in het Westland werd er veel geschaatst; op de sloten waarover in de zomer alle groente en fruit in schuiten werd vervoerd naar de veiling. Tochten op Friese doorlopers naar Gouda en Vlaardingen. Terugkomen met Goudse pijpen vastgenaaid in de rug van de jas of met Vlaardingse moppen. Mijn vader was tuinder en mijn moeder werkte mee, zo ging dat. Wij speelden als kind in de kassen en hielpen van jongs af aan mee. School en huiswerk gingen echter altijd vóór, hoe druk het ook was. Als kind hield ik ervan om langs de slootkant te banjeren en was ik gek op dieren. Mijn droom om dierenarts te worden verdween toen ik een poosje meehielp bij de dierenarts. De dieren vond ik prachtig, maar al die moeilijke baasjes …

Wat dan als je zoveel dingen leuk vindt? Uiteindelijk in Den Haag THW (HBO facilitair management) gedaan; iedere dag op de fiets vanaf huis door de duinen, heerlijk. Daarna wilde ik verder studeren en werd ik ingeloot voor bedrijfskunde in Groningen, 250 km naar het noorden. Daar heb ik een geweldige studententijd gehad én heb ik Gerhard leren kennen die toen in Leeuwarden studeerde. Na mijn afstudeeropdracht en zijn dienstplicht zijn we in een door ons zelf omgebouwde knalrode Hanomag-bus vier maanden gaan toeren door Griekenland en Turkije. Geweldig om de cultuur en natuur van die landen samen te verkennen. In de vakanties in de jaren erna leerden we al zeilend ook de eilanden van beide landen kennen.

Gerhard kon bij terugkomst direct aan de slag in Rheden en ik kwam terecht bij een kleine investerings-maatschappij in De Bilt. We trokken met een liniaal een streep tussen beide plaatsen en gingen in het midden ervan wonen, in Leusden. Een mooie groene plaats met direct achter de liniedijk de weilanden en bossen. Nadat de investeringsmaatschappij de aandelen van het noodlijdende Porceleyne Fles overnam, werd ik er productiemanager. Vijftig schilders en twintig mensen in de “witte plaats” maakten er nog het handbeschilderde Delftsblauwe aardewerk. Alsof je een vorige eeuw binnenstapte. Uiteindelijk lukte het om een modernisering in te zetten met behoud van het prachtige ambacht.

Na de “tropenjaren” in Delft wilde ik graag dichterbij huis aan de slag; ik werd implementatiemanager bij een organisatieadviesbureau in Amersfoort. ”Lekker dichtbij” dacht ik nog, maar mijn eerste klus van een paar jaar was bij een chemieconcern in de Botlek, nog verder weg! Ik heb ik er 17 jaar met veel plezier gewerkt, vooral aan opdrachten die direct maatschappelijk relevant zijn (zoals in de zorg, inburgering, wijkteams, onderwijs). De rode lijn daarin was eigenlijk altijd om samen met medewerkers te kijken hoe zij met ICT hun werk slimmer en beter kunnen doen. Die lijn heb ik doorgezet toen ik een paar jaar geleden als zzp-er verder ben gegaan op het gebied van procesverbetering en implementatiebegeleiding.

Inmiddels waren Alinda (1999) en Leon (2000) geboren en woonden we in Amersfoort. Het catamaranzeilen dat we vóór die tijd deden (met het jaarlijkse rondje Texel) was niet zo praktisch; we verruilden de catamaran voor een scherp jacht en brachten vakanties door al zeilend in Nederland en Denemarken. En toen dat er vanwege het sporten ook niet meer van kwam, hebben we verre reizen met hen gemaakt.

Begin 2008 ging Gerhard met een bedrijf in Sneek aan de slag. Het plan om te verhuizen naar Friesland verdween toen een paar maanden later de crisis uitbrak – geen moment om alles op losse schroeven te zetten. Uiteindelijk hebben we besloten om pas te verhuizen als de kids van de middelbare school kwamen. En dat was afgelopen zomer.

Dit najaar heb ik mezelf een sabbatical gegund. Niet alleen om te zorgen dat we met elkaar goed “landen” in onze nieuwe omgeving,  maar ook om ruimte te creëren om nieuwe dingen op te pakken. Vanaf het begin van het jaar waren we aan het verbouwen in ons huis aan De Burd 17 en “deeltijdbewoner”; vanaf oktober wonen we er helemaal. Er blijft genoeg te doen, maar niet alles hoeft tegelijk klaar. Zo wil ik heel graag Westlandse druiven gaan telen in een hobbykasje, om de traditie van mijn ouders voort te zetten. Want hoewel mijn moeder al 88 is, teelt zij nog steeds druiven voor familie en vrienden. En binnenkort start ik met Friese les en gaan Willemke en ik de cursus ambassadeur Nationaal Landschap Zuidwest Fryslân volgen.

We hebben hier nu alle seizoenen meegemaakt: een erg koude winter en een lange warme zomer. We weten nu dat ganzen veel lawaai kunnen maken, dat er buizerds in onze bomen nestelen en dat de sterren hier zo prachtig schitteren aan een donkere hemel. Het is een prachtige plek om te wonen, te zeilen en te genieten van de ruimte en natuur. Maar het zijn de mensen om je heen die maken dat je je thuis voelt en met wie je het plezier kunt delen om samen iets op te pakken.

En hoewel ik nog niet precies weet hoe of wat, zou ik dat “oppakken” vooral willen doen op het gebied van beeldende kunst en van duurzaamheid. Van beeldende kunst word ik blij, zowel om zelf te doen (beeldhouwen) als om kunst te zien. Kunst, niet omdat het perfect is, maar omdat het raakt en je doet lachen, huilen, stil staan, bewegen, nadenken… Zo lijkt het mij leuk om met een groepje een beeldenroute te organiseren en om met een aantal mensen te gaan beeldhouwen (want dat is er afgelopen jaar bij in geschoten). Dus heb ik vorige maand contact gezocht met Gerrit Terpstra (als enige mij bekende kunstenaar in Heeg) om kennis te maken en te kijken wat er al op dat gebied in Heeg gebeurt. Ontzettend inspirerend om zijn verhalen te horen en zijn beelden te zien. En misschien dat naar aanleiding van deze Veer er mensen zijn die met mij iets willen oppakken?

Op het gebied van duurzaamheid is het geweldig om te zien hoeveel initiatieven er al in Heeg zijn. Niet alleen in visie, maar juist ook in het werken aan praktische oplossingen. De eerstvolgende bijeenkomsten van Duurzaam Heeg staan inmiddels in mijn agenda, want ik wil daar graag een steentje aan bijdragen!

Toen ik de Veer kreeg van Willemke vroeg ze mij al of ik mensen kende in Heeg; want aannemen van de Veer is één, maar iemand vinden om weer over te dragen is twee. Het leek mij leuk om de Veer over te dragen aan iemand die met beeldende kunst en/of duurzaamheid bezig is en nog relatief onbekend in Heeg. Via-via kwam ik uit bij iemand die op een geheel eigen duurzame wijze bijen houdt. De Veer heeft hij via whatsapp aangenomen, binnenkort draag ik hem persoonlijk over. De Veer is neergedwarreld bij Johannes.

De Veer van Willemke Huitema

22 februari 2019

Heleen belde mij met de vraag of ik de veer wil overnemen. Ze zei dat ze direct aan mij moest denken. En de veer blijft dan nog even op de Burd, is haar redenatie. Ik kijk even naar mijn krukken waar ik al twee weken mee rondscharrel door het huis. Ik bedenk dan dat ik […]

Lees het volledige artikel →

De Veer van Jeannette Nieuwenhuis

9 november 2018

Heeg. De plaats waar ik het langst in mijn leven gewoond heb…. Mijn naam is Jeannette Nieuwenhuis en ik ben geboren in een groot oud huis, net buiten Lisse in 1965. Mijn vader had een bollenbedrijf, hoe kan het ook anders… Hij reisde een groot deel van het jaar op Scandinavië, voornamelijk Finland, om bollen […]

Lees het volledige artikel →

De Veer van John van de Velden

21 oktober 2018

  Nietsvermoedend ben ik bezig met de voorbereidingen van de vergadering van Plaatselijk Belang, wanneer Tineke binnenkomt en zegt “John, kan ik je even spreken. Ik weet niet of iedereen er bij mag zijn”. Wat nu? Is het eerste wat door mijn hoofd schiet, maar al snel blijkt dat ik de eer heb de ‘Veer’ […]

Lees het volledige artikel →

De Veer van Cordula Paques

14 juli 2018

Wandelend, kletsend en genietend van het mooie weer zijn Hermi en ik onderweg tot we bij de splitsing komen, waar onze wegen zich weer scheiden. Op dat moment kijkt ze me aan en zegt: ‘Ik heb nog een serieuze vraag. Ik heb deze maand de Veer gekregen en nu is het aan mij deze weer […]

Lees het volledige artikel →

De Veer van Hermi Miedema

19 juni 2018

Typisch een man!! Die buurman Chris van GB4! Haha. Op het allerlaatste moment, vlak voor het inlevermoment van zijn veer, zet hij mij voor het blok.  Hij kleedt het mooi in, dat wel. “Hermi”, zegt hij…”Elke keer schrijven er ‘import’ mensen een stukje voor de veer, en nou ja.. jij als rasechte Hegemer ….ennuh anders […]

Lees het volledige artikel →

De Veer van Chris van Haarlem

25 april 2018

Als nieuwe inwoner van Heeg wil ik mij graag via “de veer van” aan jullie voorstellen. Chris van Haarlem geboren 22 april 1966 te Balk. Opgegroeid in Woudsend als oudste zoon van Meester Ad en juffrouw Anneke die daar nog steeds op de Iewâl wonen. Na de lagere school naar de Van Swinderen MAVO in […]

Lees het volledige artikel →

De Veer van Ruud de Groot

3 april 2018

Ruud, volgens de burgerlijke stand, Rudi Cornelis de Groot. Geboren in 1942 aan een gracht in Amsterdam, helaas niet binnen de “grachtengordel” maar in West en wel in het gedeelte dat destijds Landlust werd genoemd. Ik ben daar ook “getogen”. We woonden op de 3e verdieping op ca. 75 vierkante meter in een buurt van […]

Lees het volledige artikel →

De veer van Ot Reichenfeld

6 maart 2018

Na een aantal glazen wijn, genuttigd tijdens een etentje bij Huib en Tineke de Graaf, werd ik overvallen met de vraag of ik de Veer wilde overnemen van de gastvrouw. Dat kon ik natuurlijk niet weigeren, hieronder mijn verhaal. Mijn naam is Ot Reichenfeld, sinds 1978 wonen Yvette en ik in Heeg. De 1e 25 […]

Lees het volledige artikel →