De Veer

De Veer (…. wat een uitdaging Jeannette!)

Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog in Nederland worden mijn ouders geboren in een dorp in de buurt van Leiden.

Mijn vader komt van een boerderij, mijn moeder uit een familie van ‘ambtenaren’. Via de padvinderij vinden zij elkaar en ze trouwen in 1963. Vanwege de baan van mijn vader gaan ze, ver van hun familie, in Twente wonen, waar zijn collega’s bij mijn geboorte komen ‘Kraomschudden’. Anderhalf jaar later krijg ik er in Noord-Limburg een broertje bij en 3 jaar daarna in de Haarlemmermeer een zusje. In 1972 verhuizen we met ons gezin naar Breda, waar ik op de lagere en middelbare school zit, tot ik in 1982 “op kamers” ga in Eindhoven. In de zomer van 2017 vieren we met de hele familie dat mijn ouders 45 jaar in Breda wonen. Helaas is daar voor mijn vader geen jaar meer bij gekomen.

In 1984 breng ik voor het eerst een bezoek aan Heeg: Met Derk, die ik in Eindhoven heb leren kennen, ga ik een weekje langs bij zijn ouders Henk en Wil. Zij vieren vakantie met het hele gezin in Gaastmeer. Friesland is hun vaste vakantiestek, want de vader van Henk is er geboren en getogen en hij heeft er veel familie wonen. Tussen het zwemmen, vissen, zeilen, surfen en truien breien door gaan we natuurlijk ook Heeg in. Ik snap meteen waarom zij hier jaarlijks naar toegaan en sindsdien ben ik ook zo veel mogelijk van de partij.

Op een mooie zomerdag ergens halverwege de jaren 80 doe ik met Henk een boodschap in Heeg en in de etalage van de makelaar hangt een foto van een boerderij prachtig gelegen aan het water. Meteen stapt hij een telefooncel in en even later maken we op de terugweg naar Gaastmeer een tussenstop. Na een rondleiding door huis en tuin zitten we met een kopje thee bij het raam met dat prachtige uitzicht. “Je zou hier toch wonen… wat een droom zou dat zijn,” peins ik.

Na een weekje Friesland ga ik weer naar Eindhoven, waar ik de HBO-J afmaak. Derk maakt inmiddels films op de Vrije Academie in Den Haag. Er gaat een hele tijd voorbij en ik vergeet het huis. Totdat ik hoor dat Derk zijn ouders het gaan kopen!

In 1986 vind ik niet meteen werk, maar verveel me niet: ik pas op allerlei leuke kinderen, volg cursussen, organiseer activiteiten in kinderboekwinkel de Boekenberg en zet met een aantal mensen een kinderfilmprogramma op. Tussendoor reizen Derk en ik regelmatig op en neer tussen Eindhoven en Den Haag.

In juli 1987 verhuis ik daar ook naar toe. Als ik op een goeie dag, wandelend door de nieuwe buurt waar ik ben gaan wonen, een buurthuis binnen stap, kan ik daar meteen aan de slag. Binnen het Haags sociaal cultureel werk onderneem ik met veel plezier activiteiten met jeugd van allerlei leeftijden en nationaliteiten en hun ouders. Misschien naar aanleiding van mijn functie in het meidenwerk, waar in 1990 “Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid” dé slogan is, besluit ik om weer een studie op te pakken, Pedagogische Wetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. Tussen de drukte van Den Haag en Amsterdam door trouwen we en bezoeken we natuurlijk regelmatig Heeg, waar Henk en Wil inmiddels hun huis verbouwen om er permanent te wonen.

Na een jaartje ga ik fulltime studeren terwijl Derk in een leefgroep voor jongeren aan de slag gaat. In 1992 wordt onze dochter Pandora geboren! Ruim twee jaar later studeer ik af en in 1995 komt Brecht erbij! Als zij ruim een jaar oud is ga ik weer buitenshuis werken, eerst bij SKW Woerden en vervolgens ga ik voor Humanitas in Gouda Home Start opzetten en coördineren. Wat me vooral aanspreekt is het vraaggericht werken: hoe kun je zo goed mogelijk aansluiten bij de vraag en behoefte van ouders en (jonge) kinderen en hen zo een steuntje in de rug bieden. Daarnaast is het mooi om de kwaliteiten die vrijwilligers in huis hebben verder te helpen ontwikkelen en zo goed mogelijk te benutten.

In 1998 doet zich plotseling de mogelijkheid voor om het huis naast (opa) Henk en (oma) Wil te kopen. We moeten binnen een paar dagen beslissen. Na ruim 11 jaar wonen in ‘die mooie stad achter de duinen’, heb ik er goeie vriendinnen, ben actief op school en crèche, heb een leuke baan op redelijke reisafstand. En Friesland lijkt zo ver… Maar dan denk ik terug aan mijn eerste gedachte tijdens dat kopje thee in dat huis aan het water… Ongeveer een half jaar later rijden we in een vrachtwagentje het erf op waar de Friese vlag wappert naast onze nieuwe voordeur.

Pandora en Brecht gaan naar groep 3 en 1 van de St. Jozefschool, waar ik leuke vriendinnen maak en waar ik, in de tijd die ik over heb naast mijn baan, bij allerlei gelegenheden te vinden ben. Actief mee brainstormend over sint-, kerst- en gezinsvieringen en over hoe we het op school nóg leuker kunnen maken. Zo ontstaat later bijvoorbeeld de ‘gangcommissie’ die met de kinderen creatief aan de slag gaat om de oude school wat “op te pimpen”.

Omdat ik erg van zingen houd, sluit ik me aan bij het Willekoar. In 2001 stap ik over naar ‘Kapsones’. Met dit groepje vrouwen zing ik nog steeds met plezier! Maar 2001 wordt vooral om een andere reden heel bijzonder: we worden verblijd met de geboorte van onze zoon en broertje Sjoerd!

In 2002 ga ik aan de slag op de jeugdafdeling van bibliotheek Sneek, met opa Henk en oma Wil als vaste oppas. Ik ben mijn hele leven al enthousiast over alles wat met kinderen, lezen, boeken en cultuur te maken heeft. Mijn moeder heeft me minstens 12 jaar voorgelezen en als kind al speelde ik ‘bibliotheekje’. Ook op de Universiteit had ik jeugdliteratuur als vak. Het jeugd- en schoolbibliotheekwerk is daarom “echt mijn ding”.

Ik krijg, vooral de eerste jaren, veel ruimte om projecten te bedenken en uit te voeren, lesprogramma’s te maken en samen te werken met scholen en andere culturele instellingen. Daarom blijft het werk steeds boeiend. Jammer dat er binnen deze sector zoveel bezuinigd is, terwijl aandacht voor taal en lezen van jongs af aan zo belangrijk is. (Voor)lezen heeft een bewezen positief effect op de woordenschat, spelling, grammatica en het tekstbegrip van een kind: Ook draagt het bij aan het begrijpen van de wereld en het ontwikkelen van de fantasie.

De interesse voor boeken en taal heb ik gemeen met Derk. Zijn passie blijft niet onopgemerkt, want in 2005 verschijnt zijn eerste jeugdboek (en er volgen er meer!) De Nationale Voorleesdagen van 2007 zal ik nooit vergeten. Die week overlijdt heel plotseling oma Wil. Met liefde dragen we zoveel mogelijk bij aan de zorg voor opa Henk, die aan dementie lijdt. Hij overlijdt 2,5 jaar later ook. Het valt niet mee om zonder hen de draad weer op te pakken, maar gelukkig blijft het huis naast ons niet lang leeg. Mijn schoonzus Marloek komt er wonen!

Pandora en Brecht gaan na de middelbare school beiden studeren aan de Universiteit van Amsterdam. Tijdens een bezoekje aan hen kom ik in het OLVG terecht. Daar blijkt dat ik een zeldzame cyste in mijn hoofd heb zitten. Een hersenoperatie in de zomer van 2014 volgt. Ik heb dus te maken met Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH). Dat betekent in de praktijk vaak dat iemand sneller moe en overprikkeld is en meer moeite heeft met focus, concentratie en dingen onthouden. In mijn geval komt er later ook epilepsie bij. Dit is niet altijd gemakkelijk, maar ik probeer er met liefdevolle steun, vooral van Derk, het beste van te maken en het leven gaat door! Het wordt in 2015 verrijkt met de komst van onze prachtige kleindochter Mara! Leuk om te zien: ook zij is meteen een echte boekenwurm!

In alle jaren dat ik hier zo mooi en met plezier woon, heb ik vele fijne mensen leren kennen. Daar horen zeker ook onze ‘buurvrouwen’ bij, met wie we minimaal eens per jaar bij elkaar komen om iets gezelligs te doen. De veer geef ik graag aan één van hen door. Ik kijk er al naar uit en wens je heel veel plezier met het schrijven van de volgende veer Willemke!

Heeg. De plaats waar ik het langst in mijn leven gewoond heb…. Mijn naam is Jeannette Nieuwenhuis en ik ben geboren in een groot oud huis, net buiten Lisse in 1965. Mijn vader had een bollenbedrijf, hoe kan het ook anders… Hij reisde een groot deel van het jaar op Scandinavië, voornamelijk Finland, om bollen te verkopen. Mijn moeders vader had ook een bollenbedrijf. Liefde voor bloemen en de natuur heb ik van huis uit meegekregen. Achter en naast het huis waren bollenvelden en mijn 2 jaar oudere broer en ik waren vaak buiten aan het spelen. Mijn moeder was lerares Huishoudkunde, maar moest hiermee stoppen toen zij ging trouwen. Later ging heeft zij nog kookcursussen gegeven, wat ze op ons uitprobeerde. Dus als kind at ik al hartige taart en artisjokken… De liefde voor koken en eten kreeg ik dan ook met de paplepel ingegeven.

Op een zomerse dag, ik was 7 jaar, zouden wij naar het strand gaan, we gingen vaak met de hele familie, ooms, tantes, neefjes en nichtjes naar Noordwijk aan Zee. Mijn vader ging eerst nog ‘trimmen’ (nu heet dat hardlopen) met een vriend. Hij is niet meer thuisgekomen, was onderweg overleden. Wij moesten verhuizen, de broer van mijn vader met wie hij het bedrijf had kwam bij de zaak wonen. Wij verhuisden een dorp verder naar Sassenheim, dichter naar mijn moeders familie. Mijn moeder was zwanger en mijn jongste broertje kwam licht brengen in deze verdrietige tijd. Toen ik 12 was ontmoette mijn moeder een man en daar gingen wij bij wonen. Dat was in Burgh-Haamstede in Zeeland en ik ging naar de middelbare school in Goes. Dat was even wennen: ik kreeg er 2 stiefzussen en 3 stiefbroers bij. Met z’n tienen was het een drukte van belang. Het duurde even voor ik mijn draai gevonden had. Gelukkig kreeg ik leuke vriendinnen en vrienden, van school, CJV en padvinderij. Daar bewaar ik hele fijne herinneringen aan: speurtochten in de duinen, (koken op) kampvuren en kamperen. En veel plezier. Later ook leiding gegeven aan de kleintjes en gekookt voor houthakkers kampen. Om geld te verdienen paste ik vaak op en in de vakanties werkte ik in een strandtent en later in een boutique waar ik ook modeshows liep.

Met een jaartje vertraging behaalde ik mijn VWO diploma en ik ging in Wageningen Toegepaste Huishoudwetenschappen studeren. Het was een kleine school (zelfs middelbare scholen zijn tegenwoordig groter) en er was veel mogelijk. Zo organiseerden we diners, culturele avonden en feesten. Ook het studentenleven beviel uitstekend, mijn huisgenoten waren als familie, we aten altijd samen en op donderdagavond was het stapavond. Ik ging stage lopen in een ziekenhuis in Haarlem en voor een cateringbedrijf bij het Ministerie van Landbouw en Visserij in Den Haag. Na mijn laatste jaar in Wageningen wilde ik naar het buitenland. Dat werd Londen, ik mocht in een ziekenhuis aan de slag als Project’s officer. Ik kreeg de meest uiteenlopende klussen, van het schrijven van een schoonmaakprogramma tot het inventariseren van de kunstcollectie. Op zaterdag ging ik naar school, want ik wilde de taal nog beter leren (schrijven). Ik woonde in de zusterflat op 500 meter van de Houses of Parliament en Westminster Abbey. De nurses home kreeg gratis kaartjes voor theater en muziek en daar genoot ik dan ook minstens 2 avonden per week van. Als je met iemand afsprak was dat ergens ‘uit’: in de Pub, het theater of een restaurant (want de kroeg ging al om 11 uur dicht). Het was een geweldige tijd waar ik heel veel geleerd heb.

Na drie kwart jaar Londen ging ik 2 maanden door Amerika en Canada reizen. Ik logeerde bij familie en vrienden en bij mensen thuis via Servas (‘Peace and understanding through travel and hosting’). Wat heb ik mooie dingen beleefd! Het reisvirus had me definitief te pakken. Later nog meer mooie reizen gemaakt naar o.a. Mali, Maleisië, Turkije en Marokko.

Na terugkomst in Nederland vond ik werk in Haarlem in het Elisabeth Gasthuis. Ik heb daar gedurende bijna 10 jaar 4 verschillende functies gehad bij de Facilitaire Dienst, grotendeels als leidinggevende. Een enorme uitdagende en steeds veranderende omgeving. Gelijk bij mijn aankomst in Haarlem ontmoette ik Wieger (van Brug) tijdens een feestje. We gingen na een jaar samenwonen, daarna trouwen, huis kopen en toen kwam onze eerste dochter Emma en na een jaar en 9 maanden onze zoon Job. Verhuizen zat er in Haarlem niet in vanwege de toen al hoge huizenprijzen. Mijn oudste broer woonde in Bozum en die haalde ons over om in Friesland te komen kijken. Met Wieger was ik gaan (wedstrijd)zeilen en ooit hadden we het plan om een zeilschool te beginnen. Dat plan hadden we al laten varen, maar zeilwater in de buurt was wel fijn. En zo belanden we in Heeg. We kochten ons prachtige huis aan de Skatting, wat voelden we ons rijk! De kinderen gingen naar de Jozefschool en zo ontmoetten we onze eerste dorpsgenoten. Ik kreeg fulltime werk in het MCL in Leeuwarden als Sectorhoofd Facilitaire Services. Al gauw ontstond het idee om een galerie te beginnen, gespecialiseerd in nautische kunst en scheepsportretten. Na enige tijd ging ik meewerken in de galerie en we organiseerden vele exposities en speciale evenementen. Zo zijn we door Friesland gaan varen met Engelse kunstenaars. De schilderijen die de kunstenaars gemaakt hadden werden geëxposeerd in een dubbeltentoonstelling in het Fries Scheepvaartmuseum en bij ons in de galerie. En toen ging het mis. Ons huwelijk strandde en de crisis hakte erin.

Ik vond werk bij Hogeschool Van Hall Larenstein in Leeuwarden als projectleider Voedseleducatie & Smaaklessen. Alle ervaring uit voorgaande banen kan ik hierin toepassen. Ik gaf workshops aan leerkrachten hoe ze zelf met het programma Smaaklessen voedselonderwijs kunnen geven. Ik maakte met studenten aanvullende lessen, die studenten zelf kunnen geven over allerlei actuele onderwerpen, zoals voedselverspilling en eiwittransitie. Helaas is de subsidie hiervoor weggevallen, ik ben nog op zoek naar financiering voor een vervolg. Ik organiseer nog steeds activiteiten, evenementen en symposia. De laatste jaren hebben we steeds meer lectoraten gekregen waar toegepast onderzoek wordt gedaan. De resultaten hiervan zijn ook interessant voor het grote publiek en onze eigen studenten. Om dit op een interessante, speelse en leerzame wijze over te brengen is een leuke uitdaging! Inmiddels ben ik ook coördinator van het MentorProgramma Friesland binnen Van Hall Larenstein. We zetten o.a. studentmentoring in om de doorstroom tussen mbo en hbo te verbeteren. Het leukste aan mijn werk vind ik het bezig zijn met duurzame en gezonde voeding en het werken met studenten. Ik heb een coaching opleiding gedaan en daar heb ik nog elke dag baat bij.

Ik voel mij thuis in Heeg omdat ik door diverse activiteiten veel dorpsgenoten en streekgenoten heb leren kennen. Ik ben begonnen met een cursus Fries bij de Afûk (zeer aan te bevelen als je in Friesland komt wonen!). Ik heb vrijwilligerswerk gedaan bij de Kulturele Ried Wymbritseradiel, we organiseerden voorstellingen in dorpshuizen en kerkjes. Ook heb ik een tijdje in het bestuur van Plaatselijk Belang Heeg gezeten. Dat was nog voor John’s aantreden. Bedankt John voor de Veer! Zonder jou was wonen in een oud huis een nog grotere uitdaging geweest… Ik heb de laatste jaren van alles geleerd over eetbare (on)kruiden en heb vorig jaar een wildpluk wandeling op de Watersport Camping Heeg gegeven. Ik doe al jaren aan Yinyoga, eerst in Sneek en de laatste jaren bij Ineke van ‘La Vie’ in Talma State. Daarnaast tennis ik in de winter in de hal in Sneek. Ook zing ik alweer 17 jaar bij het koortje Kapsones en daar heb ik ook Heleen leren kennen, aan wie ik nu de Veer doorgeef. We hebben al veel lief en leed gedeeld. Heleen, succes!

 

 

De Veer van John van de Velden

21 oktober 2018

  Nietsvermoedend ben ik bezig met de voorbereidingen van de vergadering van Plaatselijk Belang, wanneer Tineke binnenkomt en zegt “John, kan ik je even spreken. Ik weet niet of iedereen er bij mag zijn”. Wat nu? Is het eerste wat door mijn hoofd schiet, maar al snel blijkt dat ik de eer heb de ‘Veer’ […]

Lees het volledige artikel →

De Veer van Cordula Paques

14 juli 2018

Wandelend, kletsend en genietend van het mooie weer zijn Hermi en ik onderweg tot we bij de splitsing komen, waar onze wegen zich weer scheiden. Op dat moment kijkt ze me aan en zegt: ‘Ik heb nog een serieuze vraag. Ik heb deze maand de Veer gekregen en nu is het aan mij deze weer […]

Lees het volledige artikel →

De Veer van Hermi Miedema

19 juni 2018

Typisch een man!! Die buurman Chris van GB4! Haha. Op het allerlaatste moment, vlak voor het inlevermoment van zijn veer, zet hij mij voor het blok.  Hij kleedt het mooi in, dat wel. “Hermi”, zegt hij…”Elke keer schrijven er ‘import’ mensen een stukje voor de veer, en nou ja.. jij als rasechte Hegemer ….ennuh anders […]

Lees het volledige artikel →

De Veer van Chris van Haarlem

25 april 2018

Als nieuwe inwoner van Heeg wil ik mij graag via “de veer van” aan jullie voorstellen. Chris van Haarlem geboren 22 april 1966 te Balk. Opgegroeid in Woudsend als oudste zoon van Meester Ad en juffrouw Anneke die daar nog steeds op de Iewâl wonen. Na de lagere school naar de Van Swinderen MAVO in […]

Lees het volledige artikel →

De Veer van Ruud de Groot

3 april 2018

Ruud, volgens de burgerlijke stand, Rudi Cornelis de Groot. Geboren in 1942 aan een gracht in Amsterdam, helaas niet binnen de “grachtengordel” maar in West en wel in het gedeelte dat destijds Landlust werd genoemd. Ik ben daar ook “getogen”. We woonden op de 3e verdieping op ca. 75 vierkante meter in een buurt van […]

Lees het volledige artikel →

De veer van Ot Reichenfeld

6 maart 2018

Na een aantal glazen wijn, genuttigd tijdens een etentje bij Huib en Tineke de Graaf, werd ik overvallen met de vraag of ik de Veer wilde overnemen van de gastvrouw. Dat kon ik natuurlijk niet weigeren, hieronder mijn verhaal. Mijn naam is Ot Reichenfeld, sinds 1978 wonen Yvette en ik in Heeg. De 1e 25 […]

Lees het volledige artikel →

De Veer van Tineke de Graaf

24 januari 2018

  Dank je Vera. Laat ik me eerst even voorstellen: Tineke de Graaf, geboren Prins. Dochter van Auke en Aaltsje. Mijn wiegje stond in de Hommerts. We woonden tussen twee winkeltjes. De VIVO van Gerlof en Eke en het winkeltje van buurvrouw Jetske (lekkere kleeftoffies). Ik heb twee broers. Willem en Brant resp. 13 en 10 jaar […]

Lees het volledige artikel →

De Veer van Vera Meijer

19 december 2017

Dank Barbara, vooral voor de heerlijke pindakoeken. Mijn naam is Vera Meijer-Hulscher, geboren in Den Haag als 6e in lijn en op mijn 3e verjaardag kreeg ik nog een broertje. Een hecht gezin met 4 jongens en 3 meisjes. We woonden op de 1e etage van een portiekwoning, 4 kleine kamers en een balkonnetje. Mijn […]

Lees het volledige artikel →