Verhalen

Even Dag Zeggen

16 mei 2018

in Verhalen

“Ben jij nog niet weg?”, is de zin waarmee verschillende dorpsgenoten mij de laatste weken begroetten. Mensen toch! Wij gaan toch niet zomaar weg -zonder dag te zeggen! Bij dezen geef ik mezelf de veer. Een dikke porseleinen periode – ruim twintig jaar- hebben we in Heeg aan ’t Sypke gewoond. Begin jaren ’90 kwam ik hier voor het eerst. Maarten woonde aan de Skatting 25, tussen Popke en Agnes en François en Petra, en in de weekenden waren we hier soms samen. Eind december 1995 – Sterre was al ruim anderhalf jaar oud, Jutte op komst- kochten wij het huis aan ’t Sypke van Piet en Gryt Teerenstra. Jutte en Hasse zijn aan ’t Sypke in Heeg geboren, Maarten heeft hier de laatste periode van zijn leven mogen wonen.

Doordat ik ben geboren en getogen in een dorpje op het Noord-Hollandse platteland, voelde wonen in Heeg voor mij na een kleine twintig jaar Groningen vanaf het begin als een soort van thuiskomen: de nonnen, de middenstand met verschillende bloedgroepen, de weilanden, het water, de rust – zo was het vroeger ook.

Wat ik ga missen:

  • de reiger die ’s ochtends als ik naar m’n werk vertrek een visje uit het Sypke vist;
  • de gakkende ganzen in het najaar en voorjaar
  • de trekker van boer Bakker, vooral als er gehooid of gekuild wordt;
  • luid ljippende kieviten, roepende grutto’s, zwierende zwaluwen;
  • de oorverdovende stilte van het platteland

Goed integreren schijnt drie á vier generaties te duren, zeggen de wetenschappers. Volgens die theorie ben ik nog lang niet geïntegreerd en dus nog echte ‘import’. En toch voelt het anders.

Wie ik ga missen:

 
  • de buren: het praatje over de heg met buurvrouw Koerten en Huite; met Sietske bij de boeken;
  • Jan en Renske, die contacten met kabouters hebben die af en toe de heg snoeien;
  • ‘Pake, beppe!!’, de jongens van Van der Heide die vóór school bij Gosse en Gryt langsgaan;
  • Wessel en Sjoukje om iets om de hoek te kunnen kopen (of lenen!);
  • Josefien en haar Saab;
  • De andijvie en boerenkool van de Jongstra’s;
  • de vrienden en kennissen van Maarten, veelal ‘diep’Friezen, dankzij wie ik heel behoorlijk Fries heb geleerd;
  • Hindrik de schapenboer, waar Sterre zo graag en vaak kwam;
  • Broer Visser die met de trekker naar biljart gaat – en natuurlijk Riet;
  • Els en Hielke, eerst buren, nu verder weg maar dichterbij;
  • Gerrit en Tineke om even aan te gaan tijdens de avondwandeling (vaak met Hasse);
  • Piet H., de man die toch geen koffie kwam drinken;
  • Jouke in de Boeier, bij het Skûtsjesilen en zeker als integere (vak)man;
  • Cor Flapper van wie wij het woord ‘jongkerel’ geleerd hebben;
  • de familie Van Barneveld, die nog één straat miste, maar nu monopoly kan spelen
  • Ger en Floortje voor boeken, groenten, een kopje thee en een praatje;
  • alle klasgenoten en hun ouders en leraren van Sterre, Jutte en Hasse;
  • iedereen die ik heb leren kennen bij en dankzij de vv Heeg;
  • alle Heegemer middenstanders en hun personeel, als ook de dokters;
  • alle Heegemers die zo lief voor ons waren na Maartens overlijden …

… en zo kan het dat ik mij geen ‘import’ -buitenstaander-  voel, maar dorpsgenoot, omringd door mensen die mij het gevoel hebben gegeven dat ik er erbij hoor.

En toch ga ik weg. De wetmatigheid van mijn leven bepaalt dat er nog één porseleinen periode te gaan is. Geboren en getogen in Noord-Holland, Heeg en de Heegemers in mijn hart gesloten, maar …. datzelfde hart ooit in Groningen verloren. Ik ga het weer zoeken. Als Fries om útens. Wij hebben hier een waardevolle tijd gewoond en geleefd. Tige tige tank en oant sjen in Heech óf in Grins.

Joke Aartsen & Sterre, Jutte en Hasse

Ik woon vanaf vanaf 5 mei te Grins – alwaar Van Harte Wolkom!

Als afscheidscadeautje een kleine sage over het ontstaan van het Heegemermeer

Toen Onze Lieve Heer Friesland ging maken, nam hij zoveel spinazie als Hij kon

bemachtigen. Daar zette Hij geroosterde reepjes brood in bij wijze van kerktorentjes.

Maar omdat de spinazie een beetje nat gekookt was, bleven er aan één kant van

het bord plasjes staan. In gedachten verzonken maakte de Lieve Heer met zijn vork

een gootje en dat gootje werd het Heegemermeer.

 

Tsja, wat nu toch weer? In de titel staat het hele verhaal eigenlijk al….

In 2010 schreef ik een stukje over Rob Driezen, die zijn ziel en zaligheid gooide in restaurant tante Sjuul en daar met veel plezier heeft staan koken. Vorig jaar schreef ik een stukje over Sybout en zijn Proeverij 67, waar hij net zoveel ziel en zaligheid in gooide. Sterker nog: ze gingen een samenwerking aan: het Walking Dinner!!

Blijkbaar is de samenwerking goed bevallen, want nu schrijf ik een stukje over Rob en Sybout, die samen een nieuw project aangaan! Proeverij ’s Lands Welvaeren!! Ok, we gaan er voor zitten. Wel in het Heechhûs, want daar werkt Sybout ook nog steeds en dat blijft hij voorlopig ook wel doen.

Inderdaad is de samenwerking vanaf het eerste moment prima. Ze hebben even gedacht aan een pop up restaurant samen, maar dat is verder niet uitgezocht aangezien Ali Sytsema, eigenaar van ’s Lands, op hun weg kwam. Half februari zijn ze met haar gaan praten en ja hoor, op 1 april, 1e Paasdag waren ze open. Dat kon omdat de keuken geweldig in elkaar zit. Zoals Rob zegt: alles erop en eraan!! En dus letterlijk niets meer aan doen….. Met de inrichting was in principe ook helemaal niks mis, alleen hebben ze hier even lopen schuiven, om het zo maar eens te zeggen.. Even je eigen draai eraan geven. En jawel! Er is weer een echte bar… Gezellig toch?

Het concept blijft hetzelfde, je kunt gerechtjes combineren. Volgens mij een behoorlijke uitdaging voor een kok, maar goed Janny is er ook bij! Zij heeft al ruim twee jaar ervaring met dit concept, want ze was ook de kok bij Proeverij 67.. Samen met Rob in de keuken (achter de kachel, zoals het vaak genoemd wordt) gaat het uitstekend. Fijn, goed samenwerken is natuurlijk hartstikke belangrijk!! Voor Rob is het even omschakelen omdat hij vanuit de keuken geen contact met de gasten meer heeft, wat bij tante Sjuul wel het geval was.

Ali en haar dochter Esther komen zo nu en dan even kijken. Hier en daar helpen ze mee om alles voor elkaar te krijgen. Rob en Sybout vinden dat wel prettig omdat er altijd nog kleine dingetjes zijn van knopjes, lampjes, dingen in de keuken……. Je kent dat wel; het duurt even voor dat je alles “eigen” hebt gemaakt… Marlies, de vrouw van Rob, staat samen met Sybout in de bediening. Ook dat gaat helemaal prima….Dat heb je natuurlijk als je elkaar al goed kent en weet waar je aan toe bent.. Marlies werkte in tante Sjuul ook mee in de bediening en kent het klappen van de zweep inmiddels ook wel.

Al met al een goede start! Alhoewel start….. Sybout was hier al een keertje. Ergens eind jaren 80 heeft hij al eens in het restaurant gewerkt gedurende zo’n 5 tot 6 jaar….  Hij is gewoon weer terug!

Heerlijke gerechten maken met natuurlijk verse producten, het liefst uit de eigen regio, samen met een goed team van dierbare mensen. Wat wil je nog meer? Ze zijn in principe elke dag open voor lunch en diner vanaf 10.00u. Kijk ook maar eens op de website of op Facebook, want misschien moet je reserveren. De eerste week was het al behoorlijk druk. Als ik aan Rob en Sybout vraag waar ze over 5 jaar zijn en wat ze dan doen kijken ze me aan….. Over 5 jaar zijn ze gewoon hier, in dit Proeverij ’s Lands Welvaeren, wat denk je nou???

Veel succes!! Agnes de Groot


 

Jelte Pieters (Jelsma) & zonen aakschippers voor Ielkantoar Heeg

16 mei 2018

  De voorouders van Wynsen en (An)Drieske Jelsma, ouders van Jan en Meine Jelsma, Túnstritte, die later in Talma State hebben gewoond, en daar zij overleden. In 1795 komt Napoleon, op verzoek van een stel vooraanstaande Patriotten in balling schap, die zeggen namens de bevolking te spreken, de “ De Zeven Verenigde Provinciën”, binnenvallen, aan […]

Lees het volledige artikel →

Heech fan Alds

25 april 2018

  Van Kees de Jong kreeg ik om in te zien een hele dikke map, waar opstond personen en verhalen van Heegemers. Heel interessant daarin te lezen. Waar mij één persoon opviel die ik wel gekend heb, maar zijn hele levensloop stond hier beschreven die ik niet wist. Wie Roelof van Netten nog gekend heeft […]

Lees het volledige artikel →

Jeugdjaren van de Hellingbearen (1935)

16 april 2018

Ik ben een herfstkat, geboren in oktober, en een Hellingbear, zo noemden we ons. Wij woonden op de verste Helling, een klein buurtje op halve kilometer afstand van Heeg langs het Var. Onze ouders hadden daar een slagerijtje, en huurden het huisje van de rijkste boer van Heeg, A.D. Cnossen voor f 2,- in de […]

Lees het volledige artikel →

De Russyske bear

3 april 2018

Ein febrewaris, de maitiid lit fêst net lang meer op har wachtsje… en it earste ljipaai… mar Piet Paulusma hat wat oars ûnder de pet… de Russyske bear… matige oant strange froast en in hurde wyn, mei in gefoels temperatuer fan min 17 graden… De hiele winter noch hast gjin fûgel yn ‘e tún sjoen, […]

Lees het volledige artikel →

De laatste aakreis van Roelof Rinzes Feenstra

3 april 2018

Schipper op de Palingaak de “Stad Workum” van Rintje Jans Visser, Workum. Roelof Rinzes Feenstra, geb. 1838 te Eernewoude zoon van Rinse Roelofs Veenstra, binnenvisser, en Gelske Piebes de Jong, ook geb. te Eernewoude, zie vorige Sylboade, zij hebben samen tien kinderen, Grietje, Sytske, Jeltje, Roelof, Akke, Hendrik, Bauke onze overgrootvader, Piebe, Antje en Hiltje, […]

Lees het volledige artikel →

Oorlogsherinneringen

11 maart 2018

Bevrijdingsdag oorlogsherinneringen van Rense Piso  April 1945, Bevrijdingsdag is ook gedeeltelijk beschreven in het boek dat uitgegeven is met de reünie in 1987. Het begon voor Heeg eigenlijk die zondagmorgen met de boot met Duitsers die gestopt werd in de Wijmerts door de N.B.S. Maar de meeste spanning voor de N.B.S. kwam des ’s middags […]

Lees het volledige artikel →

Kulturele Haadsted LF2018 belibje

6 maart 2018

Kinst ‘r net omhinne, fan alle kanten wurdst wol op ‘e hichte holden fan wat er rûnom yn Ljouwert en yn ‘e provinsje allegearre te belibjen falt yn 2018. De krityk is ek net fan  ‘e loft, Bokwert besocht de rol fan KH2018 sels oer te nimmen, mar de mienskip koe it dêr net iens […]

Lees het volledige artikel →

Oorlogsherinneringen

18 februari 2018

Oorlogsherinneringen van Rense Piso Rense had nog wat beleefd dat hij nooit zou vergeten, zo schreef hij: Het was in de herfst van 1944, het was toen zoo dat elk probeerde wat extra te  krijgen, want wat eten en drinken betrof langs de gewone weg, had iedereen te weinig. Ik had namelijk een zwager (Klaas […]

Lees het volledige artikel →