Verhalen

Hege Hakken in Heeg!

14 oktober 2019

in Verhalen

Deze keer ben ik niet zover van huis. Eigenlijk alleen maar even de straat oversteken, zeg maar….Want ik ga praten met 2 zingende zusters, te weten Klaske Bosma en Nienke de Haas. Zij zijn samen de initiatiefneemsters die een dames koor hebben opgericht. En binnenkort bestaat dat koor 5 jaar. Nou, als dat geen goede reden is voor een stukje in de Sylboade, dan weet ik het niet meer…..Ze willen graag wat meer naamsbekendheid in het dorp. Volgens Klaske en Nienke weten sommige Hegemers misschien nog niet zo goed van het bestaan van dit koor en dat gaan we nu dus even veranderen!!

Van huis uit opgegroeid met muziek wilden ze graag samen bij een koor gaan zingen. Maar ze hadden geen zin om naar Sneek te gaan. Het leukste zou het zijn als ze gewoon in eigen dorp konden zingen. Gewoon een stel vrolijke, hippe dertigers en veertigers die een klik met elkaar hebben. Ok, inmiddels zijn er ook vijftigers…..

Hoe start je zoiets? Klaske deed een oproep in de Sylboade (dus eigenlijk staan wij mede aan de wieg?) en Nienke deed ook zoiets in Oudega. Vervolgens werden de dames thuis uitgenodigd om kennis te maken want ja, eerlijk is eerlijk, je moet wel met een leuke club dames starten waarmee je door de bocht kunt!! En toen waren ze ineens een dameskoor van zo’n 18 dames.

Het was van begin af aan wel de bedoeling dat er een beetje behoorlijk gezongen wordt. Dus geen geneuzel, zoals ze zelf zeggen!! Er moet wel kwaliteit zijn. Dan heb je een dirigent nodig. Via hun oom Gerben vd Veen kwamen ze aan Akke Bosma. Een professionele dirigent waar ze nog steeds prima mee samen werken. Dan heb je ook nog een locatie nodig waar je met zo’n 20 dames, een dirigent en een pianiste terecht kunt om te oefenen. Die vonden ze bij D’Ald Wal… Ja, je moet ergens starten! Het was misschien niet precies een gepaste locatie, zo op de dansvloer, maar het was wel erg aardig dat ze dat ze daar meteen terecht konden en nog gratis ook!! En het heeft ook wel wat om met je keyboard te mikken en te draaien om zonder krassen binnen te komen, toch?

Na 3 maanden konden ze zaal 2 in het Heechhûs huren. Ja, dan wordt het ineens een heel “echt” iets. Van 20.00-22.00 u. op dinsdagavond wordt er geoefend. Aan de bak!! Ze zingen 4 stemmig. Een 1e en een 2e sopraan en een 1e en een 2e alt. Het repertoire gaat van Bløf tot Cold Play, via Queen en Pink naar Adèle.

Je krijgt te maken met allerlei geldzaken, muziekzaken, maar ook kleding speelt natuurlijk een rol. Dan zul je daar structuur in moeten aanbrengen. Dus er is een bestuur, een muziekcommissie en een kledingcommissie in het leven geroepen.

Het bestuur spreekt voor zich: financiën en organisatie.

De muziekcommissie gaat natuurlijk over de muziek. Alle leden kunnen een muziekstuk aandragen. Dat wordt dan door de dirigent en de muziekcommissie bekeken en hopelijk goedgekeurd. Meestal zijn er muziekarrangementen van zo’n nummer te koop. Dat doen ze dan en oefenen maar!!

De kledingcommissie heeft ook een duidelijke functie. Verplicht zijn: rode lipstick en rode nagels!! Geestig dit. De basis outfit bestaat uit een spijkerbroek, wel een beetje hip, met gekleurde pumps en HOGE HAKKEN!!!! Er bestaat geen minimum aan centimeters, maar wat de dames aanwijzen….. Ik zie er zo’n 7 cm in… In ieder geval liever niet het sukkelige blokhakje. Daar komt dan een bloes of top bij. Alle dames dragen dezelfde bovenkantje. En de kledingcommissie beslist! Moet ook wel met zoveel dames en zoveel meningen…. Er wordt wel rekening gehouden met het bewegen. Want ze hebben ook wat danspasjes. Moet je toch met je hakken uit de voeten kunnen!

Op 28 oktober 2014 zijn ze gestart. Dat is de datum van hun eerste repetitie. Nu is het wel erg leuk om te repeteren, maar zonder doel schiet het niet zo hard op natuurlijk.. Je moet ergens naar toe kunnen werken. In 2017 hebben ze voor het eerst meegedaan met een festival, op Schiermonnikoog. En ja hoor: ze winnen meteen de 4e prijs!!!Dames volkomen uit haar dak!! Met de beker hoog gedanst tot de hakken……. Leuk toch? Zingen is heerlijk. Je wordt er vrolijk van en geeft je een goed gevoel. En het is fijn om ergens naar toe te werken.

Ze hebben het streven om zo’n 4 tot 5 keer per jaar op te treden. Even een kijkje in de planning van dit seizoen:

Op 10 november gaan ze naar het Jopie Huisman museum in Workum. Daar gaan ze samen met Saxemm ( een kwartet saxofoon) optreden.

9-10 januari zijn ze uitgenodigd om te zingen bij de Frysian Proms, een evenement met paarden in het WTC Expo. Ze zijn daar met 2 andere koren uitgenodigd.

Hun seizoen loopt van september tot juni. Met inmiddels zo’n 28 dames  hebben ze het heerlijk naar de zin en kunnen ze nog jaren  doorgaan. Ze kijken elke week uit naar de repetitie. Maar stilstand is achteruitgang en dus doen ze hier en daar een workshop. Met name mbt het bewegen en het presenteren. Want elk nummer kent een ander pasje of een andere opstelling. En ze zingen uit het hoofd hè!! Geen map erbij.

Ze zouden er nog graag een pianiste bij willen hebben. Nu is het zo dat Akke piano speelt tijdens de repetities, maar dat is natuurlijk niet ideaal. Als er een pianiste zou zijn, kan zij zich helemaal op het dirigeren richten. Ze krijgen wel eens hulp van Rennie vd Brug, maar zij is er niet altijd bij. Dus: je kunt lid worden van een hartstikke leuk koor als je een beetje behoorlijk kunt piano spelen en het bij je past….. Na 5 jaar worden ze nu soms gevraagd voor een evenement en dat vinden de dames helemaal geweldig. Leuk toch? Het is een stukje erkenning waar ze ontzettend trots op zijn. Maar het blijft een hobby hè! Ze staan wel op Facebook…

Zo Heeg, nu kennen jullie het Popkoor Hege Hakken!!

Agnes de Groot

1938  vijf jaar was ik, toen wij kwamen wonen in Heeg no72, straatnamen waren er niet officieel. In de volksmond woonden we aan de oude wal , om dat er ook een kade was met een nieuwe wal. Ik was toen nog klein, maar Heeg ook, er waren maar een paar auto’s en een busverbinding met Sneek. Geen recreatie, geen havens, strand en geen eiland in het Heegermeer, en ook geen industrieterrein. Wel een grote middenstand, vier bakkers, vier slagers, twee met daar neven veehouder, negen kruideniers, vier kappers en scheerders. Twee zuivelfabrieken twee melkboeren, een boerensmid en een wagenmaker en een schoenmaker.

Vier schippers, vier vissers, vier groenteboeren, en vier manufacturiers, vier timmerbedrijven, en een scheepshelling. Twee cafés waren er met als tweede tak een veehouder. Samen waren er tien veehouders in Heeg, nu nog één. Telefoneren daar moest men voor naar het postkantoor, of een telegram was ook een mogelijkheid. De cafés,  moesten ‘avonds elf uur sluiten, daar werd door de politie op gelet.  Je zou zeggen wat een bedrijvigheid, maar er was armoede. Lage weeklonen 25 of 30 gulden en grotere gezinnen. De middenstand kwam bij klanten langs de deur om wat te verkopen en te leveren, er werd toen ook veel op rekening gekocht. In de stegen aan de Hoofdstraat waren éénkamer woninkjes waar alleenstaande bejaarden in woonden die afhankelijk waren van een gift van de diaconie van de kerken.

De twee Armhuizen waren ook afhankelijk van de diaconie van de kerk, daar was het ook armoede troef, één daarvan had een grote moestuin, en wat schapen en een geit voor de melk, en dat werk werd door bewoners zelf gedaan. Er waren toen ook nog weduwen die een klein handeltje thuis in de gang hadden, en er mee langs de deur gingen.

Heeg had twee huisdokters waarvan dokter de Witte een auto had waar de dorpsdichter Rintsje Klazes een gedicht op had gemaakt, van dokter de Witte heeft een auto waar je zo mooi in kan zitten enz. Dokter Bruins had een hele grote zwarte hond Tyrus heette die,  dat was een New Found Lander, deze dokter trok ook tanden en kiezen maar niet pijnloos. Er waren toen vier kerken, en drie scholen. Er kwamen groten groepen kinderen van ver lopend naar de hoofdstraat  naar hun school, maar die scholen stonden niet aan de straat. Het leek net of hadden ze die scholen bij de hoofdonderwijzers ver achter in de tuin gebouwd. Door spelende schoolkinderen was het druk en gezellig in de hoofdstraat.  Was er een begrafenis dan zag je een bekleed zwart paard voor de rouwkoets met daar achter een rouwstoet in het zwart gekleed, mannen met hoge hoed, en vrouwen met hoed en een sluier voor het gezicht. Met een koninklijke feestdag marcheerde het muziekkorps door Heeg en gaven een concert vanaf het muziek podium in de Hoofdstraat. Achter het muziekpodium was de grote tuin van dokter De Witte met veel vruchtbomen en een hoog prieel met uitzicht naar het Hegermeer. Deze tuin is nu de parkeer straat naar de Farshoeke, het strand en de Passantenhaven.

Toen ik het fietsen ging leren, huurden we voor een kwartje een kinderenfietsje bij Hielke Hettinga die had een bedrijfje aan de Schatting, nu no 29, hij was waterfitter en repareerde fietsen. En ik kon toen maar raak fietsen, er was geen snelverkeer. Wie toen een fiets had moest daar belasting voor betalen, daarvoor had men als bewijs een fietsplaatje van koper op zak of aan de fiets. De politie was altijd op straat en controleerde daar ook op.  Er woonden toen drie ambtenaren in Heeg, een commies, een vleeskeurder  en een politie agent. Ging men met het busvervoer naar Sneek, dan was er een mogelijkheid dat je fiets boven op de bus meekon.

Men zag toen op straat veel paardenpoep, en vaak een kar van de gemeentereiniging voor afval, of privaat tonnen want er waren toen geen wc’s. Je zag handkarren van bakkers, één getrokken door een hond, een groentekar met een paard er voor. Daarmee werd groente van de veiling uit Sneek gehaald. Melkboeren, waren er twee, er kwam ook wel eens een kar van de mes en scharen-slijper, je zag brandstof en peterolie handelaren. Er waren toen paard en wagens met melkbussen vol melk naar de zuivelfabrieken, en boerenwagens met hooi of mest. Er waren twee karrijders met een paard en een gesloten kar, die gingen dagelijks naar Sneek met boodschappen voor klanten. En een beurtschipper die kon ook nog koeien en ander vee van en naar Sneek en Leeuwarden vervoeren op dinsdag en vrijdag.

Omstreeks 1950 kregen de bewoners in Heeg nieuwe huisnummers, we hadden toen no 241. En weer een aantal jaren later bedachten ze straatnamen, en woonden we zonder te verhuizen aan de Ielkantoors wal no 2. Er waren toen nog geen koelkasten, daarvoor kwamen er met de beurtschipper mee grote staven ijs van 25 bij 20cm en een meter lang 50 kg die kwamen bij slagers voor in de koelcel.

De firma Visser was gestopt met de Palinghandel naar Londen, en had het bedrijf over gedaan, naar ik meen, een bedrijf in Lemmer. Ik stond een keer bij onze buurman boer Jorritsma op de oude wal, en ik zag het laatste personeel van de firma Visser op zoon Keer een soort gevangenis voor palingen met schepnetten de laatste paling daar uit te vangen, dat wist ik toen nog niet, maar later begreep ik dat.  En Auke baas stond in zijn zwart heren tenue en Bolhoed voor zijn palingkantoor dat aan te zien. Op de Helling zag ik een schip, en voor het Hellinghuis lag een palingaak te wachten op verkoop of sloop. Sta ik nu op die plek dan sta ik bij de Âld Wâl, op het terras van Restaurant De Âld Wâl en zie ik geen schip meer op de helling, maar wel een mooie   nagebouwde palingaak een pronkstuk en een stuk geschiedenis voor Heeg.

Wat ook opvalt, die hele grote reddingsloep met het verhaal, dat dit één van de vele reddingsloepen was, die aan het grote cruiseschip de Queen Mary  hing, het zusterschip van de Titanic. Deze sloep is via Duitsland en Amsterdam in Heeg terecht gekomen, en doet hier dienst om ’s avonds recreatie gasten voor een retourtje van het eiland in het Hegermeer naar Heeg te halen, voor een avond stappen.

Alles overziend heb ik in mijn leven van toen naar nu, Heeg zien groeien en bloeien.      F.K.

 

 

Einepykje ferjitten…?

17 september 2019

By myn fûgeldrinkbak is it altyd in gean en kommen fan ferskate fûgels, der wurdt ek hiel wat yn ôfbaaid. Myn âlde reade kat leit op 2 meter ôfstân en hat gjin striid om in fûgel te pakken. Op in moarn strykt der samar in grutte fûgel, in ein, del by de drinkbak, se stapt […]

Lees het volledige artikel →

Variations……

17 september 2019

Deze keer ga ik naar Akkrum. Daar woont Thom Zigterman, oud inwoner van Heeg en vandaag de dag componist van het nieuwe muziekstuk, geschreven voor het 100 jarig bestaan van Crescendo! Natuurlijk is het dan tijd voor een gesprekje! (zo kom je nog eens ergens!) Thom is behalve componist ook dirigent en arrangeur. Met het […]

Lees het volledige artikel →

Echte diehards

17 september 2019

Wat is it dochs moai dat der op de ‘Clasina’ fan Piet ek alle jierren wer ‘jonge-âlden’ mei gean nei it skûtsjesilen. Echte diehards binne de froulju Riekje van der Pol (yn ‘e 80) en Trijntje Flapper (yn ‘e 90, út Talma State). Piet hat it goed foarinoar, do kinst mei de rollator oan dek […]

Lees het volledige artikel →

Beeldverslag van Gerrit Terpstra SKS Skûtsjesilen bij Elahuizen op 2 aug. 2019

17 september 2019

  Wat doe je als je een dag van tevoren gevraagd wordt om als kunstenaar vanaf de persboot verslag te doen van de wedstrijd SKS Skutsjesilen bij Elahuizen? Ja zeggen, snel schakelen en voorbereiden dus! De basis is heel belangrijk en daarom heb ik gekozen om op een reeds bewerkte ondergrond te schilderen. Hiervoor heb […]

Lees het volledige artikel →

Skûtsjesilen tsjin heuch en meuch

7 september 2019

In wike lang ha se de nachten yn Heech trochbrocht yn in bêd-en-brochje oan ‘e Nijedyk.  Oerdeis  ha se yn ‘e auto sawat alle ôlve stêden fan Fryslân besocht. Op freed, de lêste dei fan de Snitswike, hie de man rekkene op in frije dei.  Syn frou en syn dochter hiene beslúten nei Snits te […]

Lees het volledige artikel →

Wetter – Lan – Wetter – Wille

10 juli 2019

Simmer yn Fryslân, fakânsje tiid, de ien siket it fertier fier fuort, de oar sliept it leafst yn eigen bêd. Mar fanút de thúsbasis kinst ek it ien en oare ûndernimme, want der falt yn ús moaie Fryslân simmers ek hiel wat te belibjen. En ek ast sels gjin boat hast, kinst it wetter op. […]

Lees het volledige artikel →

Arsjitekt, sporter of toch boer?

10 juli 2019

We hebben het dan over Piter Jukema, dorpsgenoot. Sinds 4 december 2018 mag hij zich officieel arsjitekt noemen. Fries in hart en nieren! Als klein jongetje zijnde moest hij eens opschrijven wat hij later wilde worden als hij groot was. Hij schreef op:   arsjitekt, sporter of boer. Nogal kras dat we nu kunnen constateren dat […]

Lees het volledige artikel →

Het verhaal van een Heegemer die O.V.W.-er werd na de tweede wereldoorlog

10 juli 2019

  Na de onderduik periode en bevrijding zou ik weer aan het werk bij mijn baas, daar zei ik dat ik eigenlijk ook wel bij de O.V.W. (oorlog vrijwilliger) wilde worden, dat werd toen met grote pamfletten aanbevolen, dat avontuur leek mij wel wat., die baas zei wat let je, straks moet je toch in […]

Lees het volledige artikel →